Loggery, mono, C++ i C#. I Ubuntu…

Postanowiłem wczoraj pobawić się w napisanie loggerów o podobnej funkcjonalności pod C# i C++, co pozwoliło mi porównać wygodę i szybkość pisania w obu tych językach. Do tego ostatnio zastanawiałem się nad kwestią uruchamiania programów z platformy .NET na linuksowym mono (głównie z powodu edytora do Shadow Clones – żeby był wykorzystywany, musi działać na Linuksie), co zaowocowało połączeniem tych dwóch kwestii i napisaniem programu wykorzystującego Windows.Forms, który testuje logger z C#. Ale po kolei…

Część 1: Loggery w C# i C++

Loggery do gier nie są zbyt skomplikowanym zagadnieniem, dlatego też etap projektowania zakończył się na napisaniu kilkunastu słów na kartce A4. Potem włączyłem edytor… i nie wiadomo kiedy skończyłem pisać. Dzięki sisharpowemu, niezawodnemu IntelliSense logger był gotowy dużo wcześniej, niż przewidywałem. Program testowy z wyjściami loggera na plik tekstowy, konsolę, plik HTML i TextBox także powstał szybko i wygląda tak:

Następnie przyszła kolej na logger w C++ – tutaj już bardziej przyłożyłem się do zaprojektowania wszystkiego i powstał nawet ładny diagram klas na kartce A3. Jeśli chodzi o napisanie tego, to był to dużo wolniejszy proces niż w przypadku pierwszego loggera – IntelliSence z VC++ nie może się równać z tym z VC#, zatem tym razem większość literek, cyferek i innych znaczków została jednak wciśnięta przeze mnie na klawiaturze – przynajmniej czuć w palcach, co się napisało

Mimo nieco trudniejszego procesu tworzenia, bardziej podobało mi się pisanie loggera w C++. Może to dlatego, że ten język znam dużo lepiej? Albo po prostu się przyzwyczaiłem. W każdym razie, loggery są. Teraz pora na…

Część 2: Ubuntu i mono

Uznałem za warte sprawdzenia to, czy ten arcyprosty program testowy uruchomi się bez żadnych zmian pod Linuksem. Ponieważ żadnej dystrybucji Linuksa zainstalowanej nie mam (szkoda miejsca, skoro i tak nie używam), konieczne było Linuksa zdobycie. Ściągnąłem więc Ubuntu. Pierwsza próba instalacji nie powiodła się – Virtual PC zaprotestował i nie pozwalał instalatorowi się wyświetlić. Takie życie Linuksa w końcu udało mi się zainstalować używając VirtualBox (instalowanie na właściwym komputerze uznałem za ostateczność) i niemal od razu poczułem się jak przed laty – kiedyś używałem Linuksa. Czemu tak się poczułem, mimo, że w każdym momencie mogłem się przełączyć na Vistę? Otóż, magia pakietów. Jako kilkuletni użytkownik Windows przyzwyczaiłem się do tego, że jeśli chcę mieć jakiś program, to zdobywam instalator (ściągam, kupuję) i go włączam, ewentualnie podaję parę informacji. Natomiast niebywale user-friedly Ubuntu ciągle krzyczał o niespełnionych zależnościach… Gdy w końcu udało mi się zaktualizować mono do najnowszej wersji, musiałem wyłączyć VirtualBox, czyli także Ubuntu. Jakie było moje zdziwienie, kiedy system nie mógł się podnieść po ponownym uruchomieniu wirtualnej maszyny… Każdy słyszał o stabilnym i niezawodnym linuksie, ale chyba nikt nie widział

Dobra, koniec poematu i propagandy. Ostatecznie dałem sobie spokój z własnymi próbami zmuszenia Ubuntu do współpracy i poprosiłem o test kogoś, kto Linuksa używa na codzień – jaką odczułem ulgę, gdy zobaczyłem poniższego screena, można sobie wyobrazić

Jednak działa – to dobrze. Pozostaje mieć nadzieję, że deklarowane przez jeden z .NETowych wrapperów Ogre wsparcie dla mono działa. Bo sam bardzo nie chciałbym pisać własnego wrappera…